സ്ത്രീകളുടെ സഭാശുശ്രൂഷയും പാസ്റ്റർ പദവിയും സംബന്ധിച്ച ചർച്ചകൾ ശക്തമാകുന്ന ഈ കാലഘട്ടത്തിൽ, പല അഭിപ്രായങ്ങളും നാം കേൾക്കുന്നു. ഈ വിഷയത്തിൽ വ്യത്യസ്തമായ വചനവ്യാഖ്യാനങ്ങളും കാഴ്ചപ്പാടുകളും ഉള്ളവരുണ്ട്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ, അഭിപ്രായവ്യത്യാസമുള്ളവരെ അവഹേളിക്കുകയോ അവരുടെ വിശ്വാസത്തെ ചോദ്യം ചെയ്യുകയോ ചെയ്യാതെ, വചനത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ചിന്തിക്കുക എന്നതാണ് ഒരു വിശ്വാസിയുടെ ഉത്തരവാദിത്വം.
ബൈബിൾ സംസാരിക്കുന്നിടത്ത് നമുക്ക് സംസാരിക്കാം; ബൈബിൾ വ്യക്തമായി പറയാത്തിടത്ത് വിനയത്തോടെ മൗനം പാലിക്കാനും പഠിക്കാം. വചനത്തിൽ നിന്ന് നാം നമ്മുടെ ആശയങ്ങൾ കണ്ടെത്തണമോ, അതോ നമ്മുടെ ആശയങ്ങളെ വചനത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവരണമോ എന്ന ചോദ്യം ഇവിടെ പ്രധാനമാണ്. വചനത്തെ അതിന്റെ സന്ദർഭത്തിൽ മനസ്സിലാക്കുക എന്നത് എല്ലാ ബൈബിൾചർച്ചകളിലും അനിവാര്യമാണ്.
സ്ത്രീകളുടെ പങ്കിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുമ്പോൾ ഒരു കാര്യം വ്യക്തമാണ്. ദൈവത്തിന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ സ്ത്രീകൾക്ക് ഒരിക്കലും സ്ഥാനമില്ലായിരുന്നു എന്ന് പറയാൻ ബൈബിൾ അനുവദിക്കുന്നില്ല. പ്രാർത്ഥനയിലും, സുവിശേഷപ്രവർത്തനത്തിലും, സേവനത്തിലും, വിശ്വാസജീവിതത്തിലും സ്ത്രീകൾ നിർണായക പങ്കുവഹിച്ചതായി നമുക്ക് വചനത്തിൽ കാണാം. എല്ലാ ശുശ്രൂഷകളും മഹത്തായവയാണ്. എന്നാൽ എല്ലാ ശുശ്രൂഷകൾക്കും ഒരേ രൂപമോ ഉത്തരവാദിത്വമോ ഇല്ല.
ഈ പശ്ചാത്തലത്തിൽ യേശുവിന്റെ അമ്മ മറിയയുടെ ജീവിതം വളരെ ശ്രദ്ധേയമായ ഒരു മാതൃകയാണ്.
മറിയ ഒരു സാധാരണ സ്ത്രീയായിരുന്നെങ്കിലും ദൈവത്തിന്റെ മഹത്തായ രക്ഷാപദ്ധതിയിൽ അവൾക്ക് അസാധാരണമായൊരു പങ്ക് ലഭിച്ചു. ദൈവദൂതൻ അവളുടെ അടുക്കൽ വന്നപ്പോൾ അവൾ സംശയം ചോദിച്ചു, ചിന്തിച്ചു; എന്നാൽ ഒടുവിൽ അവൾ തന്റെ ജീവിതം ദൈവഹിതത്തിന് സമർപ്പിച്ചു.
“ഇതാ, ഞാൻ കർത്താവിന്റെ ദാസി; നിന്റെ വചനപ്രകാരം എനിക്കു ഭവിക്കട്ടെ” എന്ന അവളുടെ മറുപടി ഒരു വിശ്വാസിയുടെ യഥാർത്ഥ മനോഭാവത്തെ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു.
മറിയ തന്റെ ജീവിതത്തിനായി ഒരു സ്ഥാനം ആവശ്യപ്പെട്ടില്ല. ഒരു പദവി ചോദിച്ചില്ല. ഒരു മഹത്വം തേടിയില്ല. ദൈവം ഏൽപ്പിച്ച ഉത്തരവാദിത്വം സ്വീകരിച്ചു.
അതായിരുന്നു അവളുടെ മഹത്വം.
കാനാവിലെ കല്യാണവീട്ടിൽ മറിയയുടെ വാക്കുകൾ ശ്രദ്ധേയമാണ്. അവൾ അവിടെയുള്ളവരോട് പറഞ്ഞത്:
“അവൻ നിങ്ങളോടു പറയുന്നതൊക്കെയും ചെയ്വിൻ.”
മറിയയുടെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ ശുശ്രൂഷയുടെ ചിത്രമാണിത്.
അവൾ ആളുകളെ തന്റെ അടുക്കലേക്ക് വിളിച്ചില്ല.
അവൾ സ്വന്തം പ്രാധാന്യം പ്രഖ്യാപിച്ചില്ല.
അവൾ സ്വന്തം അനുഭവങ്ങൾ പ്രദർശിപ്പിച്ചില്ല.
മറിച്ച് എല്ലാവരുടെയും ശ്രദ്ധ യേശുവിലേക്ക് തിരിച്ചു.
ഒരു യഥാർത്ഥ ശുശ്രൂഷകന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ അടയാളവും ഇതുതന്നെയല്ലേ?
“എന്നെ നോക്കൂ” എന്നതല്ല.
“യേശുവിനെ നോക്കൂ” എന്നതാണ്.
“എന്റെ സ്ഥാനം അംഗീകരിക്കൂ” എന്നതല്ല.
“അവൻ നിങ്ങളോടു പറയുന്നതു ചെയ്വിൻ” എന്നതാണ്.
ഇന്നത്തെ കാലഘട്ടത്തിൽ നാം പലപ്പോഴും ചോദിക്കുന്നത്, “എനിക്ക് എന്ത് സ്ഥാനം ലഭിക്കും?” എന്നാണ്.
എന്നാൽ മറിയയുടെ ജീവിതം നമ്മെ മറ്റൊരു ചോദ്യം ചോദിക്കാൻ പഠിപ്പിക്കുന്നു:
“കർത്താവേ, നിന്റെ വചനപ്രകാരം ഞാൻ എന്തു ചെയ്യണം?”
ഇതാണ് യഥാർത്ഥ സമർപ്പണം.
ഒരു വിശ്വാസിയുടെ ജീവിതത്തിൽ ഏറ്റവും വലിയ കാര്യം മറ്റുള്ളവർ നൽകുന്ന പദവിയല്ല; ദൈവം ഏൽപ്പിച്ച ഉത്തരവാദിത്വത്തോടുള്ള വിശ്വസ്തതയാണ്.
മറിയയുടെ ജീവിതം നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നത് ഇതാണ്:
സ്ഥാനത്തെക്കാൾ അനുസരണം വലുതാണ്.
പ്രശസ്തിയെക്കാൾ വിശ്വസ്തത വലുതാണ്.
വേദിയെക്കാൾ സേവനം വലുതാണ്.
സ്വന്തം മഹത്വത്തെക്കാൾ യേശുവിന്റെ മഹത്വം വലുതാണ്.
സ്ത്രീകളെക്കുറിച്ചും അവരുടെ ശുശ്രൂഷയെക്കുറിച്ചും ചർച്ച ചെയ്യുമ്പോൾ, അവരെ ചെറുതാക്കുകയോ അവരുടെ ദൈവികവിളിയെ നിഷേധിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നതല്ല വചനവിശ്വാസത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം. നമുക്ക് വേണ്ടത് വചനത്തോടുള്ള വിശ്വസ്തതയാണ്.
മറിയയ്ക്ക് ലഭിച്ച ഏറ്റവും വലിയ ബഹുമതി മനുഷ്യർ നൽകിയ ഒരു പദവിയായിരുന്നില്ല; ദൈവത്തിന്റെ രക്ഷാപദ്ധതിയിൽ വിശ്വസ്തമായി ഉപയോഗിക്കപ്പെട്ട ഒരു ദാസിയാകാൻ കഴിഞ്ഞതാണ്.
ഇന്ന് ഓരോ വിശ്വാസിയും — പ്രത്യേകിച്ച് നമ്മുടെ സഹോദരിമാരും — മറിയയുടെ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് പഠിക്കേണ്ടത് ഇതാണ്:
ദൈവം വിളിക്കുന്നിടത്ത് പോകുക.
ദൈവം ഏൽപ്പിക്കുന്നത് വിശ്വസ്തതയോടെ ചെയ്യുക.
ലോകം നൽകുന്ന അംഗീകാരത്തേക്കാൾ ദൈവത്തിന്റെ അംഗീകാരം തേടുക.
എല്ലാറ്റിനുമുപരി, നമ്മുടെ ജീവിതംകൊണ്ട് മറ്റുള്ളവരോട് പറയാൻ കഴിയട്ടെ:
“അവൻ നിങ്ങളോടു പറയുന്നതൊക്കെയും ചെയ്വിൻ.”
