മണ്ണെണ്ണ വിളക്കിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ ഒരു പുസ്തകം മടിയിൽ വച്ച് വായിച്ചിരുന്ന ഒരു തലമുറ നമുക്കുണ്ടായിരുന്നു. ആ വീടുകളിൽ പുസ്തകങ്ങൾ കുറവായിരുന്നു; പക്ഷേ കിട്ടിയ പുസ്തകം പലവട്ടം വായിക്കപ്പെട്ടു. ഒരു ബൈബിൾ, ഒരു ഗാനപുസ്തകം, ഒരു ധ്യാനഗ്രന്ഥം — അവ താളുകൾ പഴകി ദ്രവിക്കുവോളം ഉപയോഗിക്കപ്പെട്ടു. അച്ഛനമ്മമാർ വായിച്ചത് മക്കൾ കേട്ടു; മക്കൾ വളർന്നപ്പോൾ അതേ പുസ്തകങ്ങൾ അവർ വീണ്ടും വായിച്ചു.
ഇന്ന് സ്ഥിതി മറിച്ചാണ്. പുസ്തകങ്ങൾക്ക് ഒരു കുറവുമില്ല. ഒരു ഫോണിൽ ആയിരക്കണക്കിന് ഗ്രന്ഥങ്ങൾ. ഏതു പരിഭാഷയിലുമുള്ള ബൈബിൾ ഒരു ടാപ്പ് അകലെ. ലോകത്തെവിടെയുമുള്ള പ്രഭാഷണങ്ങൾ, ധ്യാനക്കുറിപ്പുകൾ, ദൈവശാസ്ത്ര ലേഖനങ്ങൾ — എല്ലാം സൗജന്യമായി ലഭ്യം. എന്നിട്ടും “ഇന്നത്തെ കുട്ടികൾ വായിക്കുന്നില്ല” എന്ന പരാതി മുതിർന്നവരുടെ ചുണ്ടിൽ നിന്ന് മായുന്നില്ല.
പരാതി ശരിയാണോ?
പൂർണമായും അല്ല എന്നതാണ് സത്യം. ഇന്നത്തെ തലമുറ പണ്ടത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ വാക്കുകൾ വായിക്കുന്നുണ്ട് — സന്ദേശങ്ങൾ, അടിക്കുറിപ്പുകൾ, പോസ്റ്റുകൾ, ത്രെഡുകൾ. പ്രശ്നം വായനയുടെ അളവല്ല, ആഴമാണ്.
പണ്ടത്തെ വായന ഒരു യാത്ര പോലെയായിരുന്നു — ഒരു പുസ്തകത്തിൽ ആഴ്ചകളോളം സഞ്ചരിക്കുക, ചിന്തിക്കുക, അടിവരയിടുക, തിരിച്ചുവന്ന് വീണ്ടും വായിക്കുക. ഇന്നത്തെ വായന ഒരു ഓട്ടപ്രദക്ഷിണം പോലെയാണ് — തലക്കെട്ട് വായിക്കുക, താഴേക്ക് സ്ക്രോൾ ചെയ്യുക, അടുത്തതിലേക്ക് നീങ്ങുക. ഇതിനെ ഗവേഷകർ വിളിക്കുന്നത് “ശ്രദ്ധയുടെ ശിഥിലീകരണം” എന്നാണ്.
ഒരു അധ്യായം മുഴുവൻ ശ്രദ്ധയോടെ വായിക്കാൻ കഴിയാത്ത മനസ്സിന്, സങ്കീർത്തനങ്ങളുടെ ആഴങ്ങളിലേക്കോ റോമാ ലേഖനത്തിന്റെ വാദഘടനയിലേക്കോ ഇറങ്ങിച്ചെല്ലാൻ എത്ര പ്രയാസമായിരിക്കും?
വചനവായനയിൽ വന്ന മാറ്റം
ഇത് ആത്മീയ ജീവിതത്തെയും സ്പർശിക്കുന്നുണ്ട്. പണ്ട് ഒരു വിശ്വാസി ബൈബിൾ വായിച്ചിരുന്നത് പുസ്തകമായി ആയിരുന്നു — ഉല്പത്തി മുതൽ വെളിപ്പാട് വരെ, സന്ദർഭത്തോടെ, ക്രമത്തിൽ. ഇന്ന് പലരും വചനം കാണുന്നത് ഒറ്റ വാക്യങ്ങളായാണ് — ഒരു ഗ്രാഫിക്കിൽ, ഒരു സ്റ്റാറ്റസിൽ, ഒരു ഫോർവേഡ് സന്ദേശത്തിൽ.
ഒറ്റ വാക്യങ്ങൾ അനുഗ്രഹമാണ്; സംശയമില്ല. പക്ഷേ സന്ദർഭത്തിൽ നിന്ന് അടർത്തിയെടുത്ത വാക്യങ്ങൾ മാത്രം കഴിച്ചു വളരുന്ന വിശ്വാസം ആഴമില്ലാത്തതാകും. “ദൈവം എനിക്കായി ഒരുക്കിയത്” എന്ന് ഒരു വാഗ്ദാനവാക്യം ഏറ്റുപറയുമ്പോൾ, ആ വാക്യം ആരോട്, ഏതു സാഹചര്യത്തിൽ, എന്തിനു പറഞ്ഞു എന്നറിയാതെ പോകുന്നത് നഷ്ടമാണ്.
പഴയത് മുഴുവൻ ശരിയായിരുന്നോ?
നിഷ്പക്ഷമായി പറഞ്ഞാൽ, പഴയ തലമുറയെ പൂർണമായി പുകഴ്ത്തുന്നതും ശരിയല്ല. അന്ന് വായിച്ചിരുന്നത് ഒരു ന്യൂനപക്ഷമായിരുന്നു. പുസ്തകങ്ങൾ വിലയേറിയതായിരുന്നു, പലർക്കും അപ്രാപ്യമായിരുന്നു. സ്ത്രീകൾക്കും ദരിദ്രർക്കും വായനയ്ക്കുള്ള അവസരം പരിമിതമായിരുന്നു. ഇന്ന് ഒരു ഗ്രാമത്തിലെ കുട്ടിക്ക് ഓക്സ്ഫഡിലെ ഒരു പ്രഭാഷണം കേൾക്കാം — ഇത് ചെറിയ കാര്യമല്ല.
മാത്രമല്ല, ഇന്നത്തെ യുവജനങ്ങളിൽ പലരും ഗൗരവമായ ദൈവശാസ്ത്ര പുസ്തകങ്ങൾ വായിക്കുന്നുണ്ട്, ഓഡിയോബുക്കുകൾ കേൾക്കുന്നുണ്ട്, ഓൺലൈൻ ബൈബിൾ പഠനങ്ങളിൽ പങ്കെടുക്കുന്നുണ്ട്. രൂപം മാറിയെന്നേയുള്ളൂ.
എന്താണ് ചെയ്യേണ്ടത്?
പഴയ കാലത്തിലേക്ക് മടങ്ങിപ്പോകാൻ കഴിയില്ല; അതിന്റെ ആവശ്യവുമില്ല. പക്ഷേ ആഴത്തിലുള്ള വായന എന്ന ശീലം ബോധപൂർവം വീണ്ടെടുക്കേണ്ടതുണ്ട്.
വീട്ടിൽ: കുട്ടികൾ വായിക്കണമെന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്ന മാതാപിതാക്കൾ ആദ്യം സ്വയം വായിക്കണം. കുട്ടികൾ കേൾക്കുന്ന ഉപദേശത്തെക്കാൾ കാണുന്ന മാതൃകയാണ് അവരെ രൂപപ്പെടുത്തുന്നത്. ഫോൺ മാറ്റിവച്ച് അച്ഛൻ ഒരു പുസ്തകം വായിച്ചിരിക്കുന്ന കാഴ്ച ഏതു പ്രഭാഷണത്തെക്കാളും ശക്തമാണ്.
സഭകളിൽ: സൺഡേ സ്കൂളുകളിലും യുവജന വിഭാഗങ്ങളിലും വായനയ്ക്ക് ഇടം നൽകാം. ഒരു ചെറിയ ലൈബ്രറി, ഒരു പുസ്തകച്ചർച്ച, ഒരു വായനാ വെല്ലുവിളി — ഇവ വലിയ ചെലവില്ലാതെ തുടങ്ങാവുന്നതാണ്.
വ്യക്തിപരമായി: ദിവസം ഇരുപതു മിനിറ്റ്, ഫോൺ അകലെ വച്ച്, ഒരു അധ്യായം ശ്രദ്ധയോടെ വായിക്കുക. ചെറുതായി തുടങ്ങുക; സ്ഥിരതയാണ് പ്രധാനം.
അവസാനമായി
ക്രിസ്തീയ വിശ്വാസം ഒരു പുസ്തകത്തിന്റെ ജനതയുടേതാണ്. “തിരുവെഴുത്തുകൾ ദിനംപ്രതി പരിശോധിച്ചു” (അപ്പൊ. പ്രവൃത്തികൾ 17:11) എന്ന ബെരോവക്കാരുടെ ശീലമാണ് അവരെ ശ്രേഷ്ഠരാക്കിയത്. ആ പരിശോധന — ക്ഷമയോടെ, ആഴത്തിൽ, ആവർത്തിച്ചുള്ള വായന — ഒരു ആപ്പിനും പകരം വയ്ക്കാനാവില്ല.
പണ്ടത്തെ തലമുറയ്ക്ക് പുസ്തകങ്ങൾ കുറവായിരുന്നു, സമയം ധാരാളമുണ്ടായിരുന്നു. ഇന്നത്തെ തലമുറയ്ക്ക് പുസ്തകങ്ങൾ ധാരാളമുണ്ട്, സമയം കുറവാണ്. രണ്ടും വെല്ലുവിളികളാണ്. വ്യത്യാസം ഇത്രമാത്രം — പഴയ തലമുറയ്ക്ക് വായിക്കാൻ അവസരം കണ്ടെത്തേണ്ടിയിരുന്നു; നമുക്ക് വായിക്കാൻ മനസ്സ് കണ്ടെത്തേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.
