മാനുഷിക ചിന്തകളിൽ സ്വാതന്ത്ര്യം എന്നത് പലപ്പോഴും സ്വന്തം ഇഷ്ടപ്രകാരം എന്തും ചെയ്യാനുള്ള അവകാശമായിട്ടാണ് വ്യാഖ്യാനിക്കപ്പെടുന്നത്. എന്നാൽ ദൈവവചനത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ, പ്രത്യേകിച്ച് പെന്തകൊസ്തു വിശ്വാസത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ, സ്വാതന്ത്ര്യം എന്നത് പാപത്തിന്റെ അടിമത്തത്തിൽ നിന്നുള്ള വിടുതലും പരിശുദ്ധാത്മാവിലൂടെ ദൈവഹിതം പ്രവർത്തിക്കാനുള്ള കൃപയുമാണ്. “കർത്താവ് ആത്മാവാകുന്നു; കർത്താവിന്റെ ആത്മാവുള്ളേടത്തു സ്വാതന്ത്ര്യം ഉണ്ട്” എന്ന് കൊരിന്ത്യ ലേഖനത്തിൽ വായിക്കുന്നതുപോലെ, യഥാർത്ഥ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ ഉറവിടം ദൈവത്തിന്റെ ആത്മാവാണ്.
ഇതൊരു ചെറിയ ഉദാഹരണത്തിലൂടെ നമുക്ക് മനസ്സിലാക്കാം. ആകാശത്ത് സ്വതന്ത്രമായി പറന്നുനടക്കുന്ന ഒരു പട്ടം അതിന്റെ നൂലിൽ കെട്ടപ്പെട്ടിരിക്കുമ്പോൾ മാത്രമാണ് സുരക്ഷിതമായിരിക്കുന്നത്. എന്നാൽ ആ നൂൽ തന്നെ ബന്ധിച്ചിരിക്കുകയാണെന്നും, അത് പൊട്ടിച്ചെറിഞ്ഞാൽ കൂടുതൽ ഉയരത്തിൽ പറക്കാമെന്നും പട്ടം ചിന്തിച്ചാൽ എന്ത് സംഭവിക്കും? നൂൽ പൊട്ടുന്ന നിമിഷം അത് നിയന്ത്രണം നഷ്ടപ്പെട്ട് എവിടെയെങ്കിലും പോയി തകർന്നു വീഴും. ഇതുപോലെയാണ് മനുഷ്യന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യവും. ദൈവമാകുന്ന നൂലിൽ ബന്ധിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുമ്പോഴാണ് മനുഷ്യൻ യഥാർത്ഥത്തിൽ സ്വതന്ത്രനും സുരക്ഷിതനുമായിരിക്കുന്നത്. അതിൽ നിന്നുള്ള വേർപെടൽ സ്വാതന്ത്ര്യമല്ല, മറിച്ച് തകർച്ചയാണ്.
പഴയകാലത്ത് അടിമക്കച്ചവടം നടന്നിരുന്ന ഒരു വിപണിയുടെ കഥ ഇവിടെ പ്രസക്തമാണ്. അവിടെ കഠിനഹൃദയരായ യജമാനന്മാർ അടിമകളെ ക്രൂരമായി വിലപേശി വാങ്ങിയിരുന്നു. അങ്ങനെയൊരിക്കൽ, വിപണിയിൽ വിൽക്കപ്പെടാൻ നിർത്തിയിരുന്ന ഒരു പാവം അടിമയെ ദയവുള്ള ഒരു മനുഷ്യൻ വലിയ വില നൽകി വാങ്ങി. താൻ ഇനി ഏത് ക്രൂരനായ യജമാനന്റെ കീഴിലാണ് ജീവിക്കേണ്ടി വരിക എന്നോർത്ത് ആ അടിമ ഭയന്നു വിറച്ചു. എന്നാൽ ആ ദയാലുവായ മനുഷ്യൻ അടിമയുടെ ചങ്ങലകൾ അഴിച്ചുമാറ്റിയിട്ട് ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു: “നീ ഇനി ആരുടെയും അടിമയല്ല, ഞാൻ നിനക്ക് പൂർണ്ണ സ്വാതന്ത്ര്യം തന്നിരിക്കുന്നു. നിനക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളിടത്തേക്ക് പോകാം.” ആ അടിമയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. അവൻ ആ മനുഷ്യന്റെ കാൽക്കൽ വീണ് കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “യജമാനനേ, എന്നെ അടിമത്തത്തിൽ നിന്ന് വിടുവിച്ച അങ്ങയെ വിട്ടുപോകാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല. എന്റെ ശേഷിച്ച ജീവിതകാലം മുഴുവൻ സന്തോഷത്തോടെ ഞാൻ അങ്ങയെ സേവിച്ചുകൊള്ളാം.”
ഇതാണ് കാൽവരി ക്രൂശിൽ യേശുക്രിസ്തു നമുക്കായി ചെയ്തത്. നാം പാപത്തിന്റെയും ശാപത്തിന്റെയും അടിമകളായിരുന്നപ്പോൾ, അവിടുന്ന് തന്റെ സ്വന്തം ജീവൻ വിലയായി നൽകി നമ്മെ സ്വതന്ത്രരാക്കി. അപ്പൊസ്തലനായ പൗലൊസ് ഗലാത്യ ലേഖനത്തിൽ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ, സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനായിട്ടാണ് ക്രിസ്തു നമ്മെ സ്വതന്ത്രരാക്കിയത്. അതിനാൽ നാം വീണ്ടും ഒരു അടിമനുകത്തിൽ കുടുങ്ങിപ്പോകരുത്. ക്രിസ്തു തന്ന സ്വാതന്ത്ര്യം നമ്മെ ദൈവത്തോട് കൂടുതൽ സ്നേഹമുള്ളവരും അനുസരണമുള്ളവരുമാക്കി മാറ്റുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്.
ഒരു പെന്തകൊസ്തു വിശ്വാസിയെ സംബന്ധിച്ച് ഈ സ്വാതന്ത്ര്യം എന്നത് കേവലം ഒരു പദവി മാത്രമല്ല, അത് പരിശുദ്ധാത്മാവിലുള്ള ജീവസ്സുറ്റ അനുഭവമാണ്. കാറ്റിൽ ഉലയുന്ന ഒരു വഞ്ചിക്ക് തുഴക്കാരൻ എത്രമാത്രം ആവശ്യമാണോ, അതുപോലെയാണ് വിശ്വാസിക്ക് പരിശുദ്ധാത്മാവ്. ആത്മാവിന്റെ അഭിഷേകം ഒരു വിശ്വാസിക്ക് പാപത്തെ ജയിക്കാനും, ഭയത്തിൽ നിന്ന് വിടുതൽ പ്രാപിക്കാനും, ധൈര്യത്തോടെ ദൈവത്തെ ആരാധിക്കാനുമുള്ള ആത്മീയ സ്വാതന്ത്ര്യം നൽകുന്നു. അടിമത്വത്തിന്റെ ഭയമല്ല, മറിച്ച് ദൈവത്തെ “അബ്ബാ പിതാവേ” എന്ന് വിളിക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യമാണ് ആത്മാവ് നമുക്ക് തരുന്നത്.
എന്നാൽ വേദപുസ്തകം നൽകുന്ന ഈ സ്വാതന്ത്ര്യം ഒരിക്കലും ജഡാഭിലാഷങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് ജീവിക്കാനുള്ള ലൈസൻസല്ല. കാട്ടുതീ പോലെ അനിയന്ത്രിതമായി പടരുന്ന തീ നാശമുണ്ടാക്കുന്നു, എന്നാൽ അടുപ്പിൽ കത്തുന്ന തീ ആഹാരം പാകം ചെയ്യാൻ സഹായിക്കുന്നു. അതിരുകളില്ലാത്ത സ്വാതന്ത്ര്യം കാട്ടുതീ പോലെയാണ്, അത് ജീവിതത്തെ നശിപ്പിച്ചു കളയും. ദൈവമക്കൾക്ക് ലഭിച്ച സ്വാതന്ത്ര്യം വിശുദ്ധിയിലും ദൈവഭയത്തിലും ജീവിക്കാനും, മറ്റുള്ളവരെ ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്നേഹത്താൽ സേവിക്കാനുമുള്ളതാണ്.
ക്രിസ്തീയ ജീവിതത്തിലെ സ്വാതന്ത്ര്യം എന്നത് പാപത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷിക്കപ്പെട്ട്, പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ നടത്തിപ്പിൽ അനുദിനം ജീവിക്കുന്ന വലിയൊരു അനുഭൂതിയാണ്. ലോകം നൽകുന്ന താല്ക്കാലിക സുഖങ്ങളല്ല, മറിച്ച് ക്രിസ്തുവിലുള്ള നിത്യമായ വിടുതലാണ് യഥാർത്ഥ സ്വാതന്ത്ര്യം. അടിമത്വത്തിന്റെ സകല നുകങ്ങളെയും തകർത്തുകളയുന്ന ദൈവകൃപയ്ക്കായി നമ്മെത്തന്നെ സമർപ്പിക്കാം. പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ പൂർണ്ണമായ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന് വഴിമാറിക്കൊടുത്തുകൊണ്ട്, അവിടുത്തെ മഹത്വത്തിനായി നമുക്ക് ജീവിക്കാം. ആമേൻ
