മനുഷ്യശരീരത്തിലെ ഏറ്റവും ചെറിയ അവയവങ്ങളിലൊന്നായ നാവിനെ ജീവന്റെയും മരണത്തിന്റെയും ഉറവിടമായാണ് വിശുദ്ധ വേദപുസ്തകം വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത്. ഒരു വ്യക്തിയുടെ ആത്മീയ ജീവിതത്തിന്റെ ആഴവും ഭക്തിയുടെ സത്യസന്ധതയും അളക്കാനുള്ള പ്രധാന മാനദണ്ഡം അവന്റെ സംസാരശുദ്ധിയാണ്. തന്റെ നാവിന് കടിഞ്ഞാണിടാതെ സ്വന്ത ഹൃദയത്തെ വഞ്ചിക്കുന്നവന്റെ ഭക്തി വ്യർത്ഥമാണെന്ന് യാക്കോബ് തന്റെ ലേഖനത്തിൽ വ്യക്തമായി ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. ദൈവം മനുഷ്യന് നൽകിയ ഏറ്റവും വലിയ ദാനങ്ങളിലൊന്നായ സംസാരിക്കാനുള്ള കഴിവ്, ദൈവമഹത്വത്തിനായും സഹോദരങ്ങളുടെ നന്മയ്ക്കായും ഉപയോഗിക്കുമ്പോഴാണ് ക്രിസ്തീയ ജീവിതം അർത്ഥപൂർണ്ണമാകുന്നത്.
വലിയ മൃഗമായ കുതിരയെ ഒരു ചെറിയ കടിഞ്ഞാൺ കൊണ്ടും, മഹാമാരികളായ കാറ്റടിച്ചാലും വലിയ കപ്പലുകളെ വളരെ ചെറിയൊരു ചുക്കാൻ കൊണ്ടും നിയന്ത്രിക്കുന്നത് പോലെയാണ് നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ നാവിന്റെ സ്ഥാനം. നമ്മുടെ ജീവിതമാകുന്ന കപ്പലിനെ സ്വർഗ്ഗീയ തുറമുഖത്ത് എത്തിക്കണോ അതോ തകർത്തു കളയണോ എന്ന് തീരുമാനിക്കുന്നത് നമ്മുടെ നാവെന്ന ചെറിയ ചുക്കാനാണ്. മരണവും ജീവനും നാവിന്റെ അധികാരത്തിൽ ഇരിക്കുന്നു എന്നാണ് സദൃശവാക്യങ്ങൾ 18:21 നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നത്. നിസ്സാരമെന്നു തോന്നുന്ന വാക്കുകൾ കൊണ്ട് മറ്റുള്ളവരുടെ ജീവിതവും സമാധാനവും തകർക്കാൻ നാവിന് കഴിയുമ്പോൾ തന്നെ, തളർന്നിരിക്കുന്നവന് പ്രത്യാശ നൽകി അവനെ ജീവിതത്തിലേക്ക് തിരികെ കൊണ്ടുവരാനും നല്ല വാക്കുകൾക്ക് സാധിക്കും.
നാവിൽ നിന്ന് പുറപ്പെടുന്ന വാക്കുകളുടെ ആഘാതം എത്രത്തോളമാണെന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്ന ഒരു പഴയ കഥയുണ്ട്. ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ മറ്റുള്ളവരെക്കുറിച്ച് എപ്പോഴും പരദൂഷണം പറയുന്ന ഒരു സ്ത്രീ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം അവൾ ദൈവദാസനായ ഒരു പാസ്റ്ററുടെ അടുത്ത് ചെന്ന് തന്റെ തെറ്റ് ഏറ്റുപറഞ്ഞു. അവളോട് പാസ്റ്റർ ഒരു കാര്യം ആവശ്യപ്പെട്ടു. വീട്ടിൽ പോയി ഒരു തലയിണയിലെ തൂവലുകൾ മുഴുവൻ എടുത്ത് ഗ്രാമത്തിന്റെ പല ഭാഗങ്ങളിലായി വിതറിയിട്ട് വരിക. അവൾ വേഗം തന്നെ പോയി തൂവലുകൾ ഗ്രാമത്തിലെ തെരുവുകളിൽ മുഴുവൻ വിതറി. അടുത്ത ദിവസം അവൾ വീണ്ടും പാസ്റ്ററുടെ അടുത്തെത്തിയപ്പോൾ, ആ വിതറിയ തൂവലുകൾ മുഴുവൻ തിരികെ പെറുക്കി എടുത്തുകൊണ്ട് വരാൻ അദ്ദേഹം ആവശ്യപ്പെട്ടു. എന്നാൽ ശക്തമായ കാറ്റിൽ തൂവലുകളെല്ലാം പല ദിക്കുകളിലേക്ക് പറന്നുപോയതിനാൽ ഒരു തൂവൽ പോലും അവൾക്ക് തിരികെ കിട്ടിയില്ല. നമ്മുടെ നാവിൽ നിന്ന് വീഴുന്ന പരദൂഷണവും കള്ളക്കഥകളും ഇതുപോലെയാണ്. അത് കാറ്റുപോലെ പടർന്നുപിടിക്കും, പിന്നീട് എത്ര ശ്രമിച്ചാലും ആ വാക്കുകൾ തിരികെ എടുക്കാനോ അതുകൊണ്ട് മറ്റുള്ളവർക്കുണ്ടായ മാനഹാനി പരിഹരിക്കാനോ നമുക്ക് കഴിയില്ല.
അനിയന്ത്രിതമായ കോപവും, അസൂയയും, പരദൂഷണവും കുടുംബങ്ങളിലും സമൂഹത്തിലും വലിയ കലഹങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കാൻ കാരണമാകുന്നു. ഒരേ ഉറവയിൽ നിന്ന് ഒരേ സമയം മധുരമുള്ള വെള്ളവും കൈപ്പുള്ള വെള്ളവും പുറപ്പെടാൻ കഴിയില്ലെന്നിരിക്കെ, നാം ഒരേ നാവുകൊണ്ട് ദൈവത്തെ സ്തുതിക്കുകയും അതേ നാവുകൊണ്ട് ദൈവസാദൃശ്യത്തിൽ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ട സഹോദരങ്ങളെ ശപിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് ക്രിസ്തീയ ജീവിതത്തിന് അനുയോജ്യമല്ല. ഒരു പൗരസ്ത്യ കഥയിൽ ഒരു ഗുരു തന്റെ ശിഷ്യനോട് മാർക്കറ്റിൽ പോയി ഏറ്റവും നല്ല മാംസവും ഏറ്റവും മോശമായ മാംസവും വാങ്ങി വിഭവങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കാൻ ആവശ്യപ്പെടുന്നുണ്ട്. രണ്ടു തവണയും ശിഷ്യൻ വാങ്ങിക്കൊണ്ടു വന്നത് ‘നാവ്’ തന്നെയായിരുന്നു. സ്നേഹം പങ്കുവെക്കാനും, ദൈവത്തെ സ്തുതിക്കാനും ഉപയോഗിക്കുമ്പോൾ നാവിനേക്കാൾ നന്മയുള്ള മറ്റൊന്നുമില്ലെന്നും, എന്നാൽ അസൂയയും ക്രോധവും പടർത്താൻ ഉപയോഗിക്കുമ്പോൾ ഇതിനേക്കാൾ മോശമായ മറ്റൊന്നുമില്ലെന്നുമാണ് ശിഷ്യൻ അതിന് മറുപടി നൽകിയത്.
നമ്മുടെ വാക്കുകൾ പുറത്തേക്ക് വരുന്നതിന് മുൻപ് അത് സത്യമാണോ, അത് കേൾക്കുന്ന വ്യക്തിക്ക് നന്മ നൽകുന്നതാണോ, അത് ഇപ്പോൾ അവിടെ പറയേണ്ടത് അത്യാവശ്യമാണോ എന്നീ മൂന്ന് ചോദ്യങ്ങളാകുന്ന അരിച്ചെപ്പുകളിലൂടെ കടന്നുപോകണം. ഹൃദയത്തിൽ നിറഞ്ഞു കവിയുന്നതാണ് നാവ് സംസാരിക്കുന്നത് എന്നതിനാൽ ആദ്യം ഹൃദയത്തെ ദൈവവചനത്താൽ ശുദ്ധീകരിക്കുകയാണ് നാവ് നിയന്ത്രിക്കാനുള്ള വഴി. സംസാരിക്കുന്നതിന് മുൻപ് പ്രാർത്ഥിക്കുകയും ചിന്തിക്കുകയും ചെയ്യുക വഴി കേൾപ്പാൻ വേഗതയും സംസാരിപ്പാൻ താമസവും ഉള്ളവരായി മാറാൻ നമുക്ക് സാധിക്കും. നമ്മുടെ വാക്കുകൾ കേൾവിക്കാർക്ക് കൃപ നൽകുന്നതാകണം. പരദൂഷണവും, കള്ളവും, നിന്ദയും ഒഴുക്കുന്ന കനലുകളായി നമ്മുടെ നാവുകൾ മാറാതിരിക്കാൻ,”യഹോവേ, എന്റെ വായ്ക്കു ഒരു കാവൽ നിർത്തി, എന്റെ അധരദ്വാരം കാക്കേണമേ.” (സങ്കീർത്തനങ്ങൾ 141:3) എന്ന സങ്കീർത്തനക്കാരന്റെ പ്രാർത്ഥന നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലും ഒരു കാവലായി സൂക്ഷിക്കാം. ആമേൻ
